Het is een warme augustusdag in 2015 als de Canadese horrorschrijfster J.H. Moncrieff door de dichte begroeiing van Hoia Baciu loopt, op weg naar het hart van wat velen “het meest spookachtige bos ter wereld” noemen. Haar gids, Alex van het Hoia Baciu Project, loopt een paar meter voor haar uit en wijst op de verwrongen bomen die zich in onnatuurlijke vormen om elkaar heen winden. De lucht is vreemd stil. Er is geen vogel of insect te horen, alleen het kraken van takken onder hun voeten.

Dan voelt Moncrieff het. Eerst is het subtiel, een soort druk achter haar ogen, een lichte hoofdpijn die langzaam intenser wordt. Ze kijkt naar Alex, die doorloopt alsof er niets aan de hand is. Misschien verbeeldt ze het zich. Misschien is het gewoon dehydratie. Maar dan komt de misselijkheid. Een golf van ongemak die door haar maag trekt en haar dwingt te stoppen. Ze leunt tegen een boom, haalt diep adem, probeert zich te concentreren. Alex draait zich om, ziet haar bleke gezicht en knikt begrijpend. “Het gebeurt vaak,” zegt hij rustig. “We kunnen terugkeren als je wilt.”
Moncrieff schudt haar hoofd. Ze is hiervoor gekomen, voor deze ervaring, voor dit verhaal.

Ze is een horrorschrijfster die onderzoek doet, en ze laat zich niet wegjagen door een beetje misselijkheid. Ze lopen verder. En dan, terwijl ze door een dicht gedeelte van het bos manoeuvreren, ziet Moncrieff het. Op haar onderarm, net onder haar elleboog: een rode vlek. Het lijkt op een brandwond, hoewel ze niets heeft aangeraakt dat heet was. De vlek brandt niet, maar hij is wel zichtbaar, helder rood tegen haar huid. Alex kijkt ernaar en haalt zijn schouders op. “Dat is normaal hier,” zegt hij.

Later, wanneer Moncrieff terugkeert naar haar hotel in Cluj-Napoca, controleert ze haar arm opnieuw. De rode vlek is nog steeds zichtbaar, maar minder fel nu, vervaagd tot een roze schaduw. De hoofdpijn is verdwenen zodra ze het bos verliet, alsof iemand een schakelaar heeft omgedraaid. Ze opent haar laptop en begint te typen, maar eerst zoekt ze online naar vergelijkbare ervaringen. En daar vindt ze ze. Honderden. Duizenden. Mensen die hetzelfde rapporteren: onverklaarbare uitslag, brandwonden, hoofdpijn, misselijkheid. Allemaal in hetzelfde bos. Allemaal zonder medische verklaring.

Een bos ouder dan herinneringen
Hoia Baciu ligt net buiten Cluj-Napoca, de tweede grootste stad van Roemenië, verscholen in het hart van Transsylvanië. Het beslaat 250 hectare van dicht, weelderig bos, een groene long aan de rand van een bruisende stad die geschiedenis en moderniteit combineert op een manier die typisch is voor deze regio. Cluj-Napoca zelf is een fascinerende plaats, een stad die zijn oorsprong vindt in de Dacische nederzetting Napuca in de tweede eeuw na Christus, die later een Romeins garnizoen werd en zich ontwikkelde tot een belangrijk handelscentrum in de middeleeuwen.

Maar het bos is ouder. Veel ouder. Archeologen hebben bij Gura Baciului, een locatie binnen het bosgebied, een neolithische nederzetting ontdekt die dateert van 6500 voor Christus. Dat maakt het een van de oudste nederzettingen in heel Europa, een plek waar mensen leefden, werkten en stierven lang voordat de Romeinen ooit voet op Roemeense bodem zetten. De nederzetting bevat archaïsche huizen en een begraafplaats, stille getuigen van levens die meer dan achtduizend jaar geleden werden geleefd.

De Starcevo-Koros-Cris cultuur, waarvan deze nederzetting deel uitmaakte, wordt beschouwd als afgeleid van de proto-Sesklo neolithische cultuur van de Egeïsche Zee, die zich geleidelijk via de Balkan naar Centraal-Europa verspreidde. Het was een tijd waarin landbouw nieuw was, waarin mensen voor het eerst leerden de aarde te bewerken in plaats van te jagen en te verzamelen. En Gura Baciului lag op een kruispunt, een ontmoetingsplek tussen neolithische boeren die uit het zuiden en oosten kwamen, en de jager-verzamelaars die al op de vlaktes in het westen leefden.

Het is moeilijk om te bedenken hoe dit landschap er toen uitzag. Het bos was waarschijnlijk minder dicht, met meer open ruimtes waar mensen hun gewassen konden verbouwen. Maar de bomen waren er al, generatie na generatie. En ergens in die duizenden jaren tussen toen en nu, kreeg het bos een reputatie. Een naam die mensen fluisterden met respect en angst: Hoia Baciu.

De naam zelf komt van een legende. Meer dan een eeuw geleden, zo vertelt het verhaal, verdween een herder genaamd Hoia Baciu in het bos samen met zijn kudde van tweehonderd schapen. Ze werden nooit meer gezien. Lokale bewoners zochten, maar vonden niets. Het was alsof de aarde hen had opgeslokt. Sindsdien draagt het bos zijn naam, een herinnering aan de man die daar spoorloos verdween.

De bomen die niet weten hoe te groeien
Het eerste wat opvalt wanneer je Hoia Baciu betreedt, zijn de bomen. Ze groeien niet zoals bomen horen te groeien. In plaats van recht omhoog, naar het licht, draaien ze. Ze buigen. Ze wringen zich in spiraalvormen, sommige met de klok mee, andere tegen de klok in. Stammen die zo verwrongen zijn dat ze eruitzien als reusachtige kurkentrekkers die uit de grond steken. Takken die horizontaal groeien, parallel aan de grond, alsof ze vergeten zijn dat ze omhoog moeten reiken.

Wetenschappers hebben nog geen verklaring gevonden. De bodem is getest, keer op keer, en er is niets gevonden dat dit groeipatroon zou kunnen veroorzaken. Geen chemische anomalieën, geen tekort aan voedingsstoffen, geen parasieten of ziektes die de bomen zouden dwingen zo te groeien. En toch doen ze het. Boom na boom, vooral de oudere exemplaren, vertoont deze vreemde spiraalvorm.

Sommige bomen tonen ook tekenen van verkoling, zwarte schroeiplekken op de stam en takken die eruitzien alsof ze door vuur zijn aangeraakt. Maar er is geen bewijs van bosbranden. De verkoling is willekeurig, inconsistent en onverklaard. Lokale verhalen suggereren dat het komt door blikseminslagen, maar dat verklaart niet waarom het zo vaak voorkomt, en waarom de bomen er verder gezond uitzien.

En dan zijn er de bomen die te jong lijken voor hun leeftijd. Experts schatten dat veel van de bomen in Hoia Baciu tweehonderd jaar oud zijn, gebaseerd op hun groeiringen. Maar ze zien eruit alsof ze jonger zijn, met stammen die te dun zijn en bladeren die te levendig zijn. Het is alsof de tijd hier anders werkt, alsof de gewone regels van groei en verval niet helemaal gelden.

Maar het meest opvallende kenmerk van Hoia Baciu is niet wat er groeit, maar wat er niet groeit. In het midden van het bos ligt een cirkelvormige open plek, ongeveer dertig meter in doorsnee, waar niets groeit. Geen struiken, bloemen of bomen. Er is daar alleen aarde, alsof een onzichtbare hand een cirkel heeft getrokken en alles binnen die grens heeft verboden te leven.
Deze plek wordt Poiana Rotunda genoemd – “de ronde weide” – of simpelweg The Clearing.
Wetenschappers hebben de bodem onderzocht en geen anomalieën gevonden die het gebrek aan vegetatie kunnen verklaren. De grond is rijk genoeg. Er is voldoende water. Er is niets dat planten kan tegenhouden om hier te groeien. En toch groeien ze niet.

Het is hier, zeggen de verhalen, waar de meeste paranormale activiteit plaatsvindt. Sommige mensen beweren dat The Clearing een portaal is, een opening naar een andere dimensie of wereld. Anderen suggereren dat het een landingsplaats is voor UFO’s, dat de herhaalde blootstelling aan wat voor technologie ze ook gebruiken de grond zodanig heeft beïnvloed dat leven er onmogelijk is geworden. Weer anderen denken aan magnetische of elektromagnetische anomalieën, onzichtbare krachten die het normale verloop van de natuur verstoren.

Studies hebben inderdaad aangetoond dat er in bepaalde delen van het bos hogere niveaus van radioactiviteit zijn dan normaal, veroorzaakt door natuurlijk uranium in de ondergrond. Of die radioactiviteit hoog genoeg is om de vreemde groeipatronen te verklaren, of om de fysieke symptomen te veroorzaken die bezoekers rapporteren, blijft onduidelijk.

De stemmen die giechelen in het donker
De bomen en The Clearing zijn slechts het begin, want wat Hoia Baciu echt zijn reputatie heeft gegeven als “het meest spookachtige bos ter wereld” zijn niet de fysieke eigenaardigheden, maar wat mensen er ervaren. Die ervaringen zijn zo consistent, zo specifiek, dat ze moeilijk te negeren zijn.

Het begint vaak met een gevoel. Een ongemakkelijk besef dat je bekeken wordt, ook al zie je niemand. Het is geen subtiel gevoel of vage onrust, het is intens en overweldigend. Het is een soort aanwezigheid waarvan je nekharen overeind gaan staan en je hartslag versnelt. Bezoekers beschrijven het als een gewicht in de lucht, een druk die op je schouders rust en je dwingt om over je schouder te kijken, keer op keer, in de wetenschap dat er iets is. Maar je ziet niets.

Dan komen de geluiden. Fluisteringen die door de bomen drijven, te zacht om woorden te onderscheiden maar luid genoeg om duidelijk te zijn. Stemmen – sommige mensen zweren dat ze vrouwenstemmen horen – die giechelen, lachen en praten in een taal die onherkenbaar is. Het geluid komt van overal en nergens tegelijk, echoënd door het bos op een manier die niet natuurlijk aanvoelt.

In 2019 plaatste een bezoeker op een paranormaal forum: “We waren met zijn vieren in het bos, midden op de dag. Plotseling hoorden we kinderen lachen. Niet één kind, maar meerdere. Het klonk alsof ze verstoppertje speelden. Maar toen we naar het geluid liepen, stopte het. Er waren geen kinderen. We waren de enige mensen in dat deel van het bos.”

Een andere getuige, een lokale inwoner die regelmatig door Hoia Baciu wandelt, beschrijft hoe hij op een avond bij zonsondergang lichten zag tussen de bomen. Geen zaklantaarns of een vuur, maar bollen van licht die zwevend door het bos bewogen, als gigantische vuurvliegjes. “Ze dansten,” zei hij. “Dat is het enige woord ervoor. Ze dansten tussen de bomen, in allerlei kleuren, en toen verdwenen ze, alsof ze nooit bestaan hadden.”

Volgens een lokale legende zijn deze lichten de geesten van Roemeense boeren die eeuwen geleden in of nabij het bos werden vermoord. Hun gefolterde zielen, zo zegt het verhaal, zijn gevangen in een soort vagevuur, gedoemd om voor eeuwig door Hoia Baciu te zwerven. Mensen die de geesten hebben gezien, beschrijven ze soms als schaduwfiguren met doordringende groene ogen, gehuld in een zwarte mist die plotseling verschijnt en even plotseling verdwijnt.

De lichamen die verschroeien zonder vuur
Deze fenomenen zijn al beangstigend, maar het zijn de fysieke symptomen die misschien wel het meest verontrustend zijn. Want dit zijn geen vage gevoelens of vreemde geluiden die misschien verklaard kunnen worden door wind of verbeelding. Dit zijn tastbare, zichtbare effecten op het menselijk lichaam.

Mensen die Hoia Baciu betreden, rapporteren consistent dezelfde symptomen. Het begint vaak met misselijkheid, een ongemakkelijk gevoel in de maag dat kan escaleren tot braken. Hoofdpijn is gebruikelijk, soms licht, soms een bonzende migraine die het denken bijna onmogelijk maakt. Maar er is ook een gevoel van angst. Intense en irrationele angst overvalt sommige bezoekers zo plotseling, dat ze gedwongen zijn het bos te verlaten.

Anderen spreken, naast deze fysieke kenmerken, over markeringen. Uitslag die verschijnt op huid die niets abnormaals heeft aangeraakt. Rode plekken, soms in patronen, soms willekeurig verspreid over armen, benen en nek. Brandwonden – echte brandwonden die eruitzien alsof iemand met iets heets de huid heeft geraakt – verschijnen zonder dat er vuur of hitte in de buurt is geweest.

J.H. Moncrieff is niet de enige die brandwonden rapporteerde. Door de jaren heen hebben tientallen bezoekers vergelijkbare ervaringen gemeld. Een vrouw die in 2017 het bos bezocht, kwam naar buiten met wat eruitzag als een tweedegraads brandwond op haar schouder. Ze had niets heets aangeraakt. Ze droeg een t-shirt. En toch was de brandwond daar, pijnlijk en zichtbaar, zonder verklaring.

Krassen zijn ook gebruikelijk. Drie parallelle lijnen over je huid, alsof iemand met nagels heeft gekrabd. Ze veroorzaken sneden die plotseling beginnen te bloeden zonder dat de persoon zich herinnert ergens tegenaan te zijn gelopen. Een paranormaal onderzoeker die in 2018 in The Clearing zat om EVP-opnames te maken (stemmen van entiteiten die alleen op opnameapparatuur hoorbaar zijn), werd volgens zijn rapport gekrabd en toen op de grond gegooid door een onzichtbare kracht. Zijn teamleden filmden het incident. De krassen op zijn rug waren zichtbaar, drie diepe rode lijnen die bleven branden, zelfs uren nadat hij het bos had verlaten. Dit soort krassen worden in de paranormale wereld vaak toegeschreven aan kwaadaardige entiteiten of zelfs demonen.

En dan is er het tijdverlies. Meerdere mensen rapporteren dat ze het bos betraden voor wat zij dachten dat een korte wandeling was, slechts een uur of twee, en dan naar buiten kwamen om te ontdekken dat er vijf of zes uur was verstreken. Hun telefoons, als ze werkten – wat vaak niet het geval is in Hoia Baciu – bevestigden de tijd. Maar zij hadden geen herinnering aan die extra uren. Het voelde alsof ze slechts minuten in het bos waren geweest.

Het meisje dat vijf jaar verdween
Het beroemdste verhaal van Hoia Baciu, het verhaal dat keer op keer wordt herhaald in iedere documentaire en elk artikel over het bos, is dat van het vijfjarige meisje. De exacte datum varieert in verschillende versies van het verhaal – sommigen zeggen jaren ’70, anderen ’80 – maar het patroon blijft hetzelfde.

Een klein meisje, vijf jaar oud, wandelde het bos in. Misschien was ze aan het spelen. Misschien was ze verdwaald. De details zijn vaag, verloren in de tijd. Maar ze verdween. Haar familie zocht naar haar. De gemeenschap zocht naar haar. Dagen werden weken. Weken werden maanden. Ze vonden niets.
En toen, vijf jaar later, liep ze gewoon het bos uit, alsof er niets aan de hand was. Ze was nu tien jaar, maar ze droeg nog steeds dezelfde kleding als de dag dat ze verdween. Ze herinnerde zich niets. Geen enkel moment van die vijf jaar. Het was alsof ze het bos was binnengegaan, met haar ogen had geknipperd, en er weer uit kwam, volkomen onbewust van de tijd die was verstreken.

Het verhaal klinkt ongeloofwaardig. Het klinkt als een legende, een volksverhaal dat is overdreven met elke herhaling. Maar het wordt zo vaak verteld, door zo veel verschillende bronnen, met zoveel consistentie in de details, dat het moeilijk volledig te negeren is. En het is niet het enige verhaal van verdwijning en mysterieuze terugkeer.

Er is het verhaal van een vrouw die verdween en weken later terugkeerde met een vijftiende-eeuwse muntstuk in haar zak, alsof ze letterlijk door de tijd had gereisd. Er zijn verhalen van mensen die het bos binnengingen en dagen later terugkwamen, vaak kilometers ver van waar ze waren binnengegaan, zonder herinnering aan hoe ze daar kwamen. En natuurlijk is er de herder zelf, Hoia Baciu, samen met zijn tweehonderd schapen, die nog steeds vermist is na meer dan een eeuw.

Sommige mensen geloven dat Hoia Baciu een portaal bevat, een opening naar een andere dimensie waar tijd anders werkt of helemaal niet bestaat. Anderen denken aan ontvoering door buitenaardse wezens, een theorie die gevoed wordt door de talrijke UFO-waarnemingen in het gebied.

De schijven boven de bomen
Eind jaren ’60 begon Hoia Baciu internationale aandacht te trekken, en de reden was niet paranormaal in de traditionele zin. Het was buitenaards.
Alexandru Sift, een bioloog, was in het bos om onderzoek te doen toen hij iets vreemds in de lucht zag. Een object, schijfvormig, zwevend boven de bomen. Hij greep zijn camera en maakte verschillende foto’s. Toen hij ze ontwikkelde, toonden ze duidelijk een object dat niet overeenkwam met bekende vliegtuigen of natuurlijke fenomenen. De foto’s verspreidden zich, eerst in Roemenië, toen internationaal.

Op 18 augustus 1968, nam militair technicus Emil Barnea de beroemdste foto ooit gemaakt in Hoia Baciu. Hij was in het bos met zijn verloofde en twee vrienden toen ze een helder object zagen. Barnea fotografeerde het, en het resultaat toonde een klassieke “vliegende schotel” die boven The Clearing zweefde. De foto is onderzocht door experts, en tot op de dag van vandaag heeft niemand kunnen bewijzen dat hij vervalst is.

Wat belangrijk is om te begrijpen over Barnea’s foto is de context. Dit was 1968, in communistisch Roemenië onder het regime van Nicolae Ceaușescu. Het geloof in het paranormale werd door de regering beschouwd als een teken van krankzinnigheid en een bedreiging voor de staat. Barnea had niets te winnen en alles te verliezen door zijn foto te publiceren. En toch deed hij het, omdat hij geloofde – en nog steeds gelooft – dat wat hij zag echt was.

De jaren ’70 waren een hoogtepunt voor UFO-activiteit in Hoia Baciu. Tientallen mensen rapporteerden lichten, objecten en vreemde verschijnselen in de lucht boven het bos. Sommige werden gefotografeerd, andere gefilmd. Paranormale onderzoekers stroomden naar het gebied, uitgerust met camera’s, meetapparatuur, vastberaden om bewijs te vinden.

In 2000 rapporteerden twee inwoners van Cluj dat ze een ongeïdentificeerd object boven het bos zagen manoeuvreren. In 2014 claimde een groep van zestig mensen te hebben geprobeerd een portaal naar een andere dimensie te openen in The Clearing, een gebeurtenis die zo vreemd was dat lokale media er over berichtten.

Sceptici wijzen op het fenomeen van “bolbliksem” – zeldzame elektrische bollen die kunnen ontstaan tijdens onweersbuien. Anderen suggereren reflecties, drones, of simpelweg verkeerd geïdentificeerde conventionele vliegtuigen. Maar de waarnemingen blijven komen, consistent genoeg zodat je ze niet volledig kunt negeren.

Waar elektronica hapert
Het is duidelijk dat het bos een hotspot is voor paranormale activiteit, maar we zijn er nog niet. Een van de meest consistent gerapporteerde fenomenen in Hoia Baciu is het falen van elektronische apparatuur. Camera’s die plotseling stoppen met werken. Batterijen die binnen minuten leeg zijn, ook al waren ze volledig opgeladen. Kompassen die wild draaien zonder te stabiliseren. GPS die simpelweg weigert een locatie te bepalen.

Amy’s Crypt, een populaire paranormale blog, documenteerde een bezoek aan Hoia Baciu waarbij zowel haar telefoon als die van haar man geen GPS-signaal konden krijgen. “We probeerden te navigeren,” schreef ze, “maar onze telefoons zeiden gewoon ‘geen locatie beschikbaar’. Zodra we het bos verlieten, werkten ze weer perfect.”

Marius Lazin, die samen met Alex Surducan het Hoia Baciu Project leidt – een organisatie die rondleidingen door het bos organiseert en paranormale activiteit documenteert – heeft toegegeven dat hij “problemen heeft ervaren met elektronische apparaten” in het bos, ondanks dat hij de verhalen over het bos met een gezonde dosis scepticisme benadert.

Paranormale onderzoekers hebben geprobeerd dit fenomeen te meten. EMF-meters – apparaten die elektromagnetische velden detecteren – vertonen vaak plotselinge pieken in The Clearing en andere delen van het bos. Sommige onderzoekers suggereren dat deze pieken duiden op de aanwezigheid van geesten of andere paranormale entiteiten. Sceptici wijzen op de natuurlijke uranium in de bodem, die mogelijk de elektromagnetische velden kan beïnvloeden.

Er zijn ook EVP-opnames gemaakt in Hoia Baciu. Adrian Patrut, een paranormaal onderzoeker, beweerde vreemde stemmen en geluiden te hebben vastgelegd door het hele bos, fluisteringen en kreten die niet hoorbaar waren voor het menselijk oor maar wel opgepikt werden door zijn opnameapparatuur.

Het bos als een levende entiteit
Misschien is het beste bewijs voor de vreemdheid van Hoia Baciu niet één enkel incident, foto of rapport. Misschien is het de accumulatie, het patroon, de consistentie van ervaringen over tientallen jaren en door duizenden verschillende bezoekers.
Televisieshows zoals Ghost Adventures hebben een aflevering gewijd aan Hoia Baciu, en noemden het “het meest spookachtige bos op de planeet.” Destination Truth ving thermische anomalieën en geluiden op die ze niet konden verklaren. Onderzoekers uit de hele wereld hebben tijd doorgebracht in het bos, in een poging zijn mysteries te ontrafelen.

Toch blijven de mysteries bestaan. Want voor elke wetenschappelijke verklaring – radioactiviteit, infrageluid, bolbliksem, pareidolia – zijn er details die niet helemaal passen. Voor elke persoon die het bos bezoekt en niets vreemds ervaart, zijn er twee anderen die naar buiten komen met verhalen van dingen die ze niet kunnen verklaren.

Het Hoia Baciu Project organiseert rondleidingen, zowel overdag als ’s nachts, voor mensen die zelf willen ervaren wat het bos te bieden heeft. Sommige tours zijn kort, twee tot drie uur. Andere tours duren vier uur. En voor de dappersten is er de uitgebreide tour, een overnachting in het bos zelf, inclusief kamperen in The Clearing, wachtend om te zien wat de nacht brengt.

Alex Surducan vertelde aan de Independent waarom hij niet graag ’s nachts in het bos kampeert. De eerste keer dat hij het deed, zo zei hij, hoorden hij en zijn vrienden een zeer luid geluid van hoeven, alsof een paard of een bijzonder luid hert rond hun tent liep. Maar telkens wanneer ze naar buiten kwamen om te kijken, stopte het geluid. Er was niets te zien. Het was alsof wat het ook was, wachtte tot ze weer binnen waren voordat het doorging.

Roemenië’s Bermuda Driehoek
Lokale bewoners vermijden het bos grotendeels. Ze kennen de verhalen, hebben ze gehoord van hun grootouders, die ze hoorden van hun grootouders. Sommige families hebben regels: ga niet het bos in bij schemering. Ga nooit alleen. Als je vreemde geluiden hoort, ga dan onmiddellijk terug. Antwoord nooit op stemmen die je naam roepen.

Deze regels klinken misschien bijgelovig voor buitenstaanders, maar voor degenen die dicht bij Hoia Baciu leven, zijn het overlevingsstrategieën. Want hoewel veel mensen het bos bezoeken en veilig terugkeren, zijn er genoeg die dat niet doen – of die terugkeren, veranderd op een manier die moeilijk onder woorden te brengen is.

Hoia Baciu wordt vaak “Roemenië’s Bermuda Driehoek” genoemd, en de vergelijking is niet ongepast. Beide plaatsen hebben reputaties opgebouwd op basis van verdwijningen, onverklaarbare gebeurtenissen, en een sfeer van mysterie die wetenschappelijke verklaringen lijkt te weerstaan. Net als de Bermuda Driehoek blijft Hoia Baciu mensen aantrekken, wetenschappers en toeristen, gelovigen en sceptici, allen op zoek naar antwoorden op vragen die misschien geen antwoorden hebben.

Wetenschappelijke studies hebben enkele verklaringen geboden. De hogere niveaus van radioactiviteit in de bodem, veroorzaakt door natuurlijk uranium, kunnen inderdaad fysieke symptomen veroorzaken bij mensen die er langdurig aan worden blootgesteld. Radioactiviteit kan misselijkheid, hoofdpijn, en een gevoel van paranoia en angst veroorzaken – het is de manier van de natuur om te zeggen “GA HIER WEG.”

Infrageluid – geluidsgolven met frequenties onder de drempel van menselijk gehoor – kan ook vreemde effecten hebben op de menselijke psyche. Het kan gevoelens van ongemak, angst, en zelfs visuele hallucinaties veroorzaken. Wind die door een bepaalde configuratie van bomen en rotsen blaast, kan infrageluid creëren. Misschien is dat wat mensen ervaren in Hoia Baciu.

De spiraalvormige bomen kunnen verklaard worden door genetische mutaties, hoewel dat niet verklaart waarom het zo geconcentreerd is in dit specifieke bos. De UFO-waarnemingen kunnen verkeerd geïdentificeerde natuurlijke fenomenen zijn, of in sommige gevallen bewuste vervalsingen.
En toch.
Er blijft iets over dat niet helemaal past. Een resterende vraag die blijft hangen zoals mist tussen de bomen. Want als het alleen radioactiviteit is, waarom ervaren sommige mensen het wel en anderen niet? Als het alleen infrageluid is, waarom zijn de symptomen zo specifiek, zo consistent? Als het alleen verbeelding is, waarom laten mensen het bos achter zich met fysieke markeringen die dagen blijven?

Misschien gaat het niet om de vraag of Hoia Baciu “spookt” in de traditionele zin. Misschien is het iets subtieler, iets dat we nog niet helemaal begrijpen. Misschien is het bos een plek waar de normale regels van tijd, ruimte en natuurlijke wetten niet helemaal gelden. Een anomalie, een vreemdheid, een plek waar de werkelijkheid dunner voelt dan elders.

Hoia Baciu bezoeken
Vandaag kun je Hoia Baciu gemakkelijk bezoeken. Het is een populair recreatiegebied met gemarkeerde wandelpaden en fietspaden. Op een mooie dag is het een aangename plek voor een wandeling, omringd door groen. Veel mensen bezoeken het bos en ervaren niets ongewoons. Ze wandelen, maken foto’s, genieten van de natuur, en gaan naar huis met alleen herinneringen aan een leuke dag.

Maar anderen… anderen komen terug met verhalen. Met foto’s van orbs, verschijningen en lichten die ze niet zagen toen ze de foto namen. Met onverklaarbare uitslag op hun huid. Met een gevoel dat ze niet van zich af kunnen schudden, een besef dat ze iets hebben aangeraakt – of dat iets hen heeft aangeraakt – dat niet helemaal van deze wereld is.
J.H. Moncrieff schreef na haar bezoek: “Het bos voelt… anders. Ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven. Het voelt alsof het luistert. Alsof het wacht. Ik zou ’s nachts niet terug willen.”

Misschien is dat de essentie van Hoia Baciu. Het is geen plek van duidelijke horror of openlijk gevaar. Het is geen plek waar monsters uit de schaduwen springen of geesten schreeuwen in de nacht (alhoewel…). Het is subtieler dan dat. Het is een plek die wacht. Die luistert. Die iets heeft – of is – dat we niet helemaal begrijpen.

Als je ooit Hoia Baciu bezoekt, let dan op de stilte. Op de manier waarop de bomen groeien. Op het gevoel dat je krijgt wanneer je in The Clearing staat, omringd door niets dan aarde, wetend dat hier iets is dat weigert te groeien, iets dat de fundamentele regels van het leven zelf lijkt te breken.
Let op je huid voor vreemde tekenen. Let op je apparaten die plotseling stoppen met werken. En als je een stem hoort die je naam roept vanuit de diepte van het bos, een stem die klinkt als iemand die je kent – onthoud de regel. De regel die mensen in de Appalachen kennen, de regel die universeel lijkt voor plekken zoals deze. Nee. Dat deed je niet.

Draai je om. Loop terug. Ga naar huis.
Want sommige mysteries zijn bedoeld om mysterieus te blijven. En sommige plekken, zoals Hoia Baciu, bewaren hun geheimen, ongeacht hoeveel we onderzoeken, meten en proberen te begrijpen.
Het bos wacht. Het heeft altijd gewacht. En het zal blijven wachten lang nadat wij zijn verdwenen.

In onderstaande video bezoekt de Nederlandse paranormaal verslaggever Stefan de Vries het Hoia Baciu-bos met een groep vrienden. Kijk en oordeel zelf.