Ik ben Eva Krap, journalist en schrijver. Ik begon met het interviewen van mensen, met het vertellen van verhalen die anders onzichtbaar bleven. Daarnaast schreef ik artikelen waarin ik reflecteerde op wat ik tegenkwam in gesprekken, het nieuws en het dagelijks leven. Die publicaties vind je hier nog steeds. Het zijn verhalen van gewone mensen die iets bijzonders hebben meegemaakt of gedaan.
Maar in de loop der tijd verschoof mijn focus naar iets waar ik al jarenlang door geobsedeerd ben: onverklaarbare fenomenen. Ik pak dat aan zoals ik als journalist heb geleerd: kritisch, grondig en met aandacht voor alle kanten van het verhaal. Ik verzamel ervaringen, zoek naar bewijsmateriaal, luister naar kritische geluiden en duik in wetenschappelijk onderzoek. Want het interessante zit hem juist in de nuance, in wat we wel weten en wat we definitief niet weten.
De naam De echte mensen verwijst naar wat al mijn werk verbindt: echte mensen die iets hebben meegemaakt. Hun verhalen verdienen het om serieus genomen te worden, onderzocht te worden en begrepen te worden.
Je vindt hier dan ook mijn boeken over onverklaarbare fenomenen, interviews uit mijn journalistieke tijd, en af en toe een artikel over waar ik mee bezig ben.

Ontdek de nieuwste artikelen
-
Onverklaarbare plaatsen deel 10: Het Zwarte Woud (Duitsland)
De mist hangt laag over de Mummelsee wanneer Sarah arriveert, een Britse toerist die in 2018 door het Zwarte Woud reist. Het meer ligt op 1.036 meter hoogte, omringd door…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 9: Lizzie Borden huis
“Lizzie Borden took an axe, and gave her mother forty whacks. When she saw what she had done, she gave her father forty-one.”Het rijmpje is vals. Abby Borden kreeg achttien…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 8: Leap Castle in Ierland
In 1880 begonnen bouwvakkers aan renovatiewerk in Leap Castle, het huis van Jonathan Charles Darby en zijn vrouw Mildred in County Offaly, Ierland. Ze werkten in de kapel op de…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 7: Dyatlov Pass
Boris Slobtsov staat stil op de besneeuwde helling van Kholat Syakhl en staart naar iets dat zijn hart doet stilstaan. Een tent. Hij kent deze tent. Hij heeft hem drie…

Over mij
Als kind was ik al geobsedeerd door taal. Door hoe woorden andere werelden konden oproepen, hoe je met een paar zinnen iemands dag kon veranderen of iemand kon meenemen naar een plek die alleen in hun hoofd bestond. Ik schreef constant: briefjes, verhaaltjes, zinnen die ik probeerde te perfectioneren tot ze precies goed klonken.
Wat me fascineerde was niet alleen wat je met woorden kon zeggen, maar wat ze met mensen deden. Hoe taal iemand kon raken op een plek die ze zelf misschien nog niet eens kenden. Hoe je gedachten helderder kon maken dan iemand zelf voor mogelijk hield.
Schrijven is voor mij een vorm van vertalen van wat iemand voelt naar wat gelezen kan worden, van chaos naar helderheid, van een vaag idee naar iets tastbaars dat blijft bestaan. Het is puzzelen met zinnen tot alles klopt en de woorden doen wat ze moeten doen.
En dat moment – wanneer een tekst eindelijk klopt – daar leef ik voor.
