Ik ben Eva Krap, journalist en schrijver. Ik begon met het interviewen van mensen, met het vertellen van verhalen die anders onzichtbaar bleven. Daarnaast schreef ik artikelen waarin ik reflecteerde op wat ik tegenkwam in gesprekken, het nieuws en het dagelijks leven. Die publicaties vind je hier nog steeds. Het zijn verhalen van gewone mensen die iets bijzonders hebben meegemaakt of gedaan.
Maar in de loop der tijd verschoof mijn focus naar iets waar ik al jarenlang door geobsedeerd ben: onverklaarbare fenomenen. Ik pak dat aan zoals ik als journalist heb geleerd: kritisch, grondig en met aandacht voor alle kanten van het verhaal. Ik verzamel ervaringen, zoek naar bewijsmateriaal, luister naar kritische geluiden en duik in wetenschappelijk onderzoek. Want het interessante zit hem juist in de nuance, in wat we wel weten en wat we definitief niet weten.
De naam De echte mensen verwijst naar wat al mijn werk verbindt: echte mensen die iets hebben meegemaakt. Hun verhalen verdienen het om serieus genomen te worden, onderzocht te worden en begrepen te worden.
Je vindt hier dan ook mijn boeken over onverklaarbare fenomenen, interviews uit mijn journalistieke tijd, en af en toe een artikel over waar ik mee bezig ben.

Ontdek de nieuwste artikelen
-
Spinoff onverklaarbare plaatsen: over hoaxes, je brein en het mysterie
In augustus 1995 zond de Britse producent Ray Santilli een video uit die de wereld op zijn kop zette. De zwart-witbeelden toonden een autopsie op een buitenaards wezen, gevonden na…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 5: Overtoun Bridge in Schotland
Het is een grijze ochtend in 2019 wanneer Jenna, twintig jaar oud, voor de tweede keer Overtoun Bridge oversteekt. Ze is uit Glasgow hierheen gereden, aangetrokken door het verhaal dat…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 4: La Isla de las Muñecas (The Island of the Dolls)
Het is ergens in de jaren vijftig, op een klein eiland in het Teshuilo-meer bij Xochimilco, net buiten Mexico-Stad. Don Julián Santana Barrera heeft zojuist een beslissing genomen die zijn…
-
Onverklaarbare plaatsen deel 3: Hoia Baciu
Het is een warme augustusdag in 2015 als de Canadese horrorschrijfster J.H. Moncrieff door de dichte begroeiing van Hoia Baciu loopt, op weg naar het hart van wat velen “het…

Over mij
Als kind was ik al geobsedeerd door taal. Door hoe woorden andere werelden konden oproepen, hoe je met een paar zinnen iemands dag kon veranderen of iemand kon meenemen naar een plek die alleen in hun hoofd bestond. Ik schreef constant: briefjes, verhaaltjes, zinnen die ik probeerde te perfectioneren tot ze precies goed klonken.
Wat me fascineerde was niet alleen wat je met woorden kon zeggen, maar wat ze met mensen deden. Hoe taal iemand kon raken op een plek die ze zelf misschien nog niet eens kenden. Hoe je gedachten helderder kon maken dan iemand zelf voor mogelijk hield.
Schrijven is voor mij een vorm van vertalen van wat iemand voelt naar wat gelezen kan worden, van chaos naar helderheid, van een vaag idee naar iets tastbaars dat blijft bestaan. Het is puzzelen met zinnen tot alles klopt en de woorden doen wat ze moeten doen.
En dat moment – wanneer een tekst eindelijk klopt – daar leef ik voor.
