Ik ben Eva Krap, journalist en schrijver. Ik begon met het interviewen van mensen, met het vertellen van verhalen die anders onzichtbaar bleven. Daarnaast schreef ik artikelen waarin ik reflecteerde op wat ik tegenkwam in gesprekken, het nieuws en het dagelijks leven. Die publicaties vind je hier nog steeds. Het zijn verhalen van gewone mensen die iets bijzonders hebben meegemaakt of gedaan.
Maar in de loop der tijd verschoof mijn focus naar iets waar ik al jarenlang door geobsedeerd ben: onverklaarbare fenomenen. Ik pak dat aan zoals ik als journalist heb geleerd: kritisch, grondig en met aandacht voor alle kanten van het verhaal. Ik verzamel ervaringen, zoek naar bewijsmateriaal, luister naar kritische geluiden en duik in wetenschappelijk onderzoek. Want het interessante zit hem juist in de nuance, in wat we wel weten en wat we definitief niet weten.
De naam De echte mensen verwijst naar wat al mijn werk verbindt: echte mensen die iets hebben meegemaakt. Hun verhalen verdienen het om serieus genomen te worden, onderzocht te worden en begrepen te worden.
Je vindt hier dan ook mijn boeken over onverklaarbare fenomenen, interviews uit mijn journalistieke tijd, en af en toe een artikel over waar ik mee bezig ben.

Ontdek de nieuwste artikelen
-
De vergeten vrouw
Mijn nieuwe boek, De vergeten vrouw, is uit. Dat voelt nog steeds een beetje raar om te zeggen, alsof ik iemand anders ben die toevallig mijn naam draagt. Want ik…
-
The Morning Show: een serie die laat zien hoe macht onzichtbaar blijft
The Morning Show begint zoals zoveel verhalen over machtsmisbruik beginnen, namelijk met een val. In dit geval gaat het om een boycot van een bekende persoonlijkheid, iets wat we de…
-
Wie vervloekt hier eigenlijk wat? Skinwalker Ranch en misplaatste schuld
Gisteravond zat ik op de bank en scrolde een beetje doelloos op YouTube, toen ik opeens een aflevering tegenkwam die me direct greep: Jack Osbourne en Cindy Kaza in gesprek…
-
De vrijheid om alleen te zijn
Whoopi Goldberg gooide onlangs een bom in een interview. Nou ja, anderen noemden het een bom. Zelf zei ze gewoon hardop wat ze al jaren weet: ze is niet gemaakt…

Over mij
Als kind was ik al geobsedeerd door taal. Door hoe woorden andere werelden konden oproepen, hoe je met een paar zinnen iemands dag kon veranderen of iemand kon meenemen naar een plek die alleen in hun hoofd bestond. Ik schreef constant: briefjes, verhaaltjes, zinnen die ik probeerde te perfectioneren tot ze precies goed klonken.
Wat me fascineerde was niet alleen wat je met woorden kon zeggen, maar wat ze met mensen deden. Hoe taal iemand kon raken op een plek die ze zelf misschien nog niet eens kenden. Hoe je gedachten helderder kon maken dan iemand zelf voor mogelijk hield.
Schrijven is voor mij een vorm van vertalen van wat iemand voelt naar wat gelezen kan worden, van chaos naar helderheid, van een vaag idee naar iets tastbaars dat blijft bestaan. Het is puzzelen met zinnen tot alles klopt en de woorden doen wat ze moeten doen.
En dat moment – wanneer een tekst eindelijk klopt – daar leef ik voor.
