Als je hier al een tijdje rondkijkt, heb je waarschijnlijk gemerkt dat ik nogal eens verdwijn. Ik beloof steeds dat ik meer ga schrijven, en dan ben ik ineens weken of maanden weg, opgeslokt door een mysterie dat me niet loslaat. En dat is eigenlijk precies waarom ik nu mijn site heb aangepast: omdat het tijd werd om eerlijk te zijn over wat voor schrijver ik eigenlijk ben. Ik heb daarom vooral mijn homepage herschreven en een flinke schoonmaak gehouden. Maar goed, laten we doen alsof het een hele metamorfose is, dat klinkt indrukwekkender.

Toen ik deze site startte, was het plan helder. Ik wilde de mensen achter het nieuws laten zien. Ik interviewde mensen, schreef artikelen over het nieuws en over momenten uit mijn eigen leven. Het was journalistiek werk waar ik trots op was, en die interviews blijven hier ook gewoon staan. Ze zijn me dierbaar. Ze herinneren me aan waarom ik weer begon met schrijven: omdat verhalen ertoe doen, omdat mensen gezien willen worden en omdat er altijd meer speelt dan je op het eerste gezicht ziet.

Maar ergens onderweg merkte ik dat die artikelen me niet meer zo veel gaven als eerder. Tegelijkertijd groeide er iets anders, iets wat al jaren onder de oppervlakte borrelde, maar waar ik nooit echt ruimte voor had gemaakt: mijn fascinatie voor onverklaarbare fenomenen. Ik ben daar al mijn hele leven door geobsedeerd, en op een gegeven moment dacht ik: waarom schrijf ik hier eigenlijk niet over? Waarom doe ik niet gewoon wat ik echt wil?

Dus ben ik boeken gaan schrijven. En het gekke is: het voelde alsof ik eindelijk thuiskwam. Dit is waar mijn passie zit, waar ik ’s nachts wakker van lig in de goede zin, en waar ik eindeloos over kan praten. En nee, dat betekent niet dat ik nu denk dat de overheid ons in de gaten houdt vanuit een UFO. Ik ben nog steeds die journalist die alles wil checken, die kritisch blijft kijken, die alle kanten van een verhaal wil horen.

Die journalistieke tijd heeft me enorm gevormd. Het heeft me geleerd om niet klakkeloos te geloven, om grondig te zijn, om oog te hebben voor nuance. En dat neem ik mee in mijn boeken. Ik verzamel ervaringen, zoek naar bewijs, luister naar kritische geluiden, duik in wetenschappelijk onderzoek. Want het interessante zit hem niet in het roepen dat iets waar of onwaar is, het zit hem in die ruimte ertussenin, in wat we wel weten en wat we definitief niet weten.

En de naam van deze site, De echte mensen? Die blijft gewoon. Want weet je wat grappig is? Die naam dekt de lading nog steeds. Mijn boeken gaan over echte mensen die iets onverklaarbaars hebben meegemaakt. Hun verhalen verdienen het om serieus genomen te worden, onderzocht te worden, begrepen te worden. De rode draad is er nog: verhalen van mensen die iets bijzonders hebben meegemaakt. Alleen schrijf ik nu over andere soorten bijzonder.

Ik heb ook opgeruimd. Artikelen die ik schreef omdat ik dacht dat het moest, niet omdat het echt van mij was, zijn weg. Wat me dierbaar is blijft. En wat je hier nu vindt is een plek waar mijn boeken centraal staan, waar je die oude interviews nog kunt vinden, en waar ik af en toe schrijf over waar ik mee bezig ben. Over mijn onderzoek, mijn leven als schrijver en soms het nieuws als het me echt niet loslaat.

Het voelt goed, dit. Het voelt als thuiskomen. En misschien is dat wel het mooiste wat je kunt zeggen over een beslissing: dat het gewoon klopt.